Un dos factores que máis inflúe na diminución da morbimortalidad do paciente queimado é a rapidez no inicio do tratamento adecuado. Por iso é necesaria a existencia de protocolos que dean continuidade ás intervencións e que garantan a correcta atención do paciente queimado no lugar do accidente, durante o seu transporte ou no hospital ata que sexa posible o seu traslado á unidade de queimados de referencia.
Polo xeral, derívanse ao hospital todas as queimaduras moderadas e as queimaduras graves. As queimaduras menores (as que podemos tratar fose do ámbito hospitalario) poden ser derivadas se están asociadas cun desenvolvemento clínico complexo ou son nenos menores de 15 anos ou adultos de máis de 60 anos.
As persoas queimadas poden ser tratadas en atención primaria ou especializada segundo o grao, extensión e profundidade das queimaduras que presenten
TRATAMENTO CLÍNICO PREHOSPITALARIO URXENTE
Hai que considerar que todo paciente queimado é, potencialmente, un paciente politraumatizado.
Debido a que en ocasións a queimadura é consecuencia dun accidente que pode causar outro tipo de lesións. Así que o primeiro é identificar e descartar os problemas que poidan comprometer a vida do paciente. Isto estandarízase na aplicación do chamado ABC da reanimación (desde o 2013 cambiouse ao CAB nas guías da American Heart Association); asegurando unha adecuada función cardiocirculatoria, vía aérea permeable e función respiratoria (ver algoritmo RCP).
CONSIDERACIÓNS XERAIS A TER EN CONTA NON LUGAR DO ACCIDENTE
- Tomar sempre precaucións universais.
- Débese considerar o perigo potencial para o rescatador.
- Deter o proceso de combustión con
auga o con el método "STOP, DROP and ROLL".
- STOP
- pare onde leste
- DROP
- tírese ao chan e tápese os ollos e a boca con mánoass
- ROLL
- role dun lado a outro ata que as lapas apáguense
- Identificar as vítimas, garantir o seu rescate e posta a salvo o máis lonxe posible do lugar do suceso, nun lugar seguro e con aire limpo. Se é necesario solicitar axuda (bombeiros, a mbulanciaetc.)
- Retirar as roupas, aneis, reloxos, cintos.
- Valoración das queimaduras. Estimar a SCQ (regra dos 9, regra do 1).
- O enfriamento da queimadura con auga corrente por un período de polo
menos 20 minutos se fará canto antes e hasta tres horas
despois da lesión. Os apósitos de xel de auga pódense usar,
pero no existe evidencia de que sexan máis eficaces que el auga para
arrefriar as queimaduras. Si se utilizan deben permanecer descubertos
para permitir el movemento del aire para el arrefriado. NON USAR
XEO, nin auga xeada (<8ºC)
(pode aumentar a necrosis
tisular). Tampouco se debe usar auga de mar..
Débese
cubrir ao paciente para
evitar a hipotermia.
A
cabeceira debe estar elevada 30º para limitar a formación de edema
facial. Elevar extremidades queimadas por encima del tórax.
Si
es unha queimadura por axente químico débese irrigar inmediatamente
en menos de 10 minutos desde el momento da lesión, se demostrou
que reduce cinco veces a gravidade del espesor total e
reduce á metade a duración da estancia hospitalaria.
Continuar coa irrigación, si es posible, hasta chegar ao centro
hospitalario. Es necesario irrigar cun gran volume de auga a baixa
presión.
Ante
unha queimadura química use un equipo de protección
adecuado para minimizar el risco de contaminación
cruzada. Utilizar solucións anfóteras si
están dispoñibles.
Si
es unha vítima por corrente eléctrica, desconectar a corrente
antes de tocar ao paciente, sempre que sexa seguro facelo.
Non
desbridar as flictenas hasta chegar a un lugar adecuado (hospital,
centro de saúde), exceptuando as causadas por queimaduras de etiología
química.
NON
ES ACONSELLABLE APLICAR NINGÚN TIPO DE TRATAMENTO TÓPICO ANTES DA
DERIVACIÓN A UN CENTRO
SANITARIO